Aanslagen in het kwadraat

10 jaar na de aanslagen, werden vorige week de slachtoffers herdacht. Als bijna-Brusselaar maakten die aanslagen op 22 maart een nog grotere indruk dan toen in 2001 de vliegtuigen de torens in New York doorboorden. Die hallucinante beelden staan op mijn netvlies gebrand, maar nu was de horror, de angst en vernieling tastbaar en dichtbij. 22 maart werd getekend door verwarring, onzekerheid en angst. We wisten even niet meer hoe het verder moest. Voor het eerst gingen er diensten op slot, konden we elkaar niet bereiken door overbelaste telefoon- en internetdiensten. Een ervaring waarvan je niet kunt geloven dat je die nog ooit van je zult kunnen afschudden.

Het was vlak voor de paasvakantie, een vakantie waarin onze kinderen een weekje een zangstage zouden doen. Na een onzekere week, nam het leven weer over. Zoals gewoonlijk.

Tot donderdagavond. Toen we met Aza na de stage een nieuwe lokale supermarkt wilden ontdekken (door de aanslagen was de officiële opening uitgesteld), liep ze een beetje raar. Ze hield haar hoofdje scheef en leek ook een verstoord evenwicht te hebben. We eindigden die avond op spoedgevallen en moesten na wat onderzoeken voor alle zekerheid een nachtje in het ziekenhuis doorbrengen.

De dag nadien was 1 april. Nina was bij een vriendinnetje blijven slapen, dus toen we haar vertelden dat Aza in het ziekenhuis was, twijfelde ze even of we geen misplaatste aprilvis voor haar bedacht hadden. 1 april bleek de dag van een aanslag die er toch in slaagde de andere aanslagen naar de achtergrond te verdringen. We kregen het nieuws dat Aza ongeneeslijk ziek was en dat de tijd wegtikte.

Voor ons zijn de aanslagen in Brussel dus onherroepelijk verbonden met het begin van het einde van ons gezin met heerlijk zotte Aza. Wij herdenken nu dus de aanslagen 10 jaar geleden en zeker de aanslag op ons gezin.